Antoni Laubitz

Antoni Laubitz (7 czerwca 1861 - 17 maja 1939) był polskim duchownym rzymskokatolickim i biskupem pomocniczym gnieźnieńskim. Urodził się w Pakości, a zmarł w Gnieźnie. Kształcił się między innymi w Inowrocławiu, Trzemesznie i Poznaniu, a studia teologiczne odbył w Würzburgu i Gnieźnie. Święcenia kapłańskie przyjął w 1888 roku. Pracował jako wikariusz i nauczyciel religii w Inowrocławiu, a następnie został tam proboszczem.

W Inowrocławiu angażował się w działalność społeczną i oświatową, wspierał rozwój stowarzyszeń oraz spółdzielczości i inicjował przedsięwzięcia dobroczynne. W 1920 roku został proboszczem parafii archikatedralnej w Gnieźnie i wikariuszem generalnym archidiecezji. W 1924 roku papież Pius XI mianował go biskupem pomocniczym gnieźnieńskim. W Gnieźnie patronował między innymi pracom przy bazylice prymasowskiej, rozbudowie seminarium i organizacji muzeum archidiecezjalnego. Był honorowym obywatelem Inowrocławia i Pakości. W 1927 roku otrzymał Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, a w 1938 roku jego Wielką Wstęgę. Został pochowany w kaplicy Potockiego gnieźnieńskiej archikatedry.

Na podstawie artykułu „Antoni Laubitz” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.